LIFESTYLE

Νευρική ανορεξία – Ψυχογενής ανορεξία

posted by Theofilos Ioannidis June 30, 2017 0 comments
Νευρική ανορεξία - Ψυχογενής ανορεξία

Το σημερινό guest άρθρο μας έρχεται από την Έφη Παπαναστασίου σπουδάστρια στο Φ.Π.Ψ. με κατεύθυνση ψυχολογία και αφορά τη νευρική ανορεξία. Αφορμή για αυτό το άρθρο αποτέλεσε ο θάνατος της γνωστής δημοσιογράφου Νανάς Καραγιάννη που πάλευε χρόνια με τη νευρική ανορεξία. Σκοπός του άρθρου, η ενημέρωση.

 

Τα συμπτώματα της νευρικής ανορεξίας

To κεντρικό σύμπτωμα της ψυχογενούς ανορεξίας είναι η ακατανίκητη τάση για απίσχναση μέσω προκλητής ασιτίας και ο έντονος φόβος ότι το άτομο θα γίνει παχύ, ακόμη κι όταν είναι κάτισχνο (πολύ αδύνατο). Η διαταραχή αυτή χαρακτηρίζεται από συνεχόμενη απώλεια βάρους που προκαλείται και διατηρείται συνειδητά από τον ίδιο τον πάσχοντα. Η απώλεια βάρους επιτυγχάνεται μέσω πολλών τεχνικών όπως με τη δίαιτα, την αποφυγή «παχυντικών» τροφών, τους προκλητούς έμετους μετά το γεύμα, τη χρήση καθαρτικών, την υπερβολική και εντατική γυμναστική, τη χρήση διουρητικών φαρμάκων καθώς και την χρήση κατασταλτικών της όρεξης (ανορεξιογόνων).

Τα συμπτώματα της διαταραχής συνοψίζονται ως ακολούθως (ΕDA, 1995):

  1. Σοβαρή απώλεια βάρους.
  2. Παραμορφωμένη αντίληψη για το βάρος και το σχήμα του σώματος.
  3. Υπερβολική σωματική άσκηση.
  4. Προκλητοί έμετοι – Χρήση καθαρτικών ή διουρητικών.
  5. Κοινωνική απομόνωση – Απομάκρυνση από φίλους.
  6. Συναισθηματική αστάθεια, ευερεθιστότητα, κρίσεις θυμού.
  7. Δυσκολίες στον ύπνο.
  8. Αμηνόρροια (= 3 κύκλους) για τις γυναίκες Μείωση της σεξουαλικής επιθυμίας για τους άνδρες.
  9. Φτωχή περιφερειακή κυκλοφορία.
  10. Χνουδωτή τρίχωση του σώματος.
  11. Τελειοθηρία και ψυχαναγκαστικότητα
  12. Χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Τα διαγνωστικά κριτήρια της ψυχογενούς ανορεξίας σύμφωνα με το DSMIV είναι τα εξής:

Α) Περιορισμός της ενεργειακής πρόσληψης συγκριτικά με τις ατομικές ανάγκες, η οποία οδηγεί σε σημαντικά χαμηλό σωματικό βάρος σε σχέση με την ηλικία, το φύλο, την αναπτυξιακή τροχιά και τη σωματική υγεία (BMI<18,5) Το σημαντικά χαμηλό σωματικό βάρος ορίζεται ως το βάρος που είναι χαμηλότερο από το ελάχιστα φυσιολογικό ή για τα παιδιά και τους εφήβους λιγότερο από το ελάχιστα αναμενόμενο.

Β) Έντονος φόβος του ατόμου ότι θα αυξηθεί το βάρος του ή ότι θα γίνει παχύ ή ακόμα και να παρουσιάζει επίμονη συμπεριφορά που εμποδίζει την αύξηση του βάρους, παρά το σημαντικό χαμηλό βάρος.

Γ) Διαταραχή του τρόπου με του οποίου βιώνεται το βάρος ή το σχήμα του σώματος και υπέρμετρη επίδραση αυτών στην αυτοαξιολόγηση του ατόμου.

Δ) Επίμονη άρνηση της κρισιμότητας του υπάρχοντος χαμηλού βάρος του σώματος.

Ε) Υπάρχει εκτεταμένη ενδοκρινική διαταραχή, του υποθάλαμο- υποφυσιογοναδικού άξονα εκδηλούμενη στις γυναίκες ως αμηνόρροια και στους άνδρες ως απώλεια του σεξουαλικού ενδιαφέροντος και της ικανότητας (προφανής εξαίρεση αποτελεί η επίμονη κολπική αιμορραγία σε ανορεκτικές γυναίκες, οι οποίες λαμβάνουν ορμονική θεραπεία υποκατάστασης, συνηθέστατα υπό τη μορφή του αντισυλληπτικού χαπιού). Είναι δυνατόν, επίσης, να υπάρχουν αυξημένα επίπεδα αυξητικής ορμόνης και κορτιζόλης, μεταβολές στον περιφερικό μεταβολισμό των θυρεοειδικών ορμονών και ανωμαλίες στην έκκριση ινσουλίνης.

 

Ειδικά στο DSM-IV περιγράφονται δυο υποκατηγορίες της Ψυχογενούς Ανορεξίας, οι εξής:

Α)  Περιορισμένος τύπος: Κατά τους τελευταίους 3 μήνες το άτομο δεν έχει επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας ή συμπεριφορά κάθαρσης ( δηλαδή αυτοπροκαλούμενους εμετούς ή κακή χρήση καθαρτικών ή διουρητικών). Αυτός ο υπότυπος περιγράφει κλινικές εμφανίσεις στις οποίες η απώλεια βάρους επιτυγχάνεται κυρίως με δίαιτα, νηστεία ή και υπερβολική άσκηση.

Β) Υπερφαγία/Καθαρτικός τύπος: Κατά τους τελευταίους 3 μήνες , το άτομο έχει επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας ή συμπεριφορά κάθαρσης ( δηλαδή, αυτοπροκαλούμενους εμετούς ή κακή χρήση καθαρτικών/ διουρητικών) .

Το σημαντικό όλων αυτών όμως είναι, ότι υπάρχει θεραπεία για αυτή τη διαταραχή! Οι στόχοι της θεραπείας, λοιπόν, θα πρέπει να περιλαμβάνουν:

1) Την αποκατάσταση του βάρους στο επίπεδο του βάρους-στόχου.

2) Την επαναφορά φυσιολογικού τρόπου διατροφής, με ενθάρρυνση του ασθενούς να εξοικειωθεί με μια κανονική και θερμιδικά ισορροπημένη πρόσληψη τροφών.

3) Τη διάγνωση και τη θεραπεία των ιατρικών επιπλοκών εξαιτίας της ασιτίας και των συμπεριφορών που τη συντηρούν.

4) Την επισήμανση των αρνήσεων και των δυσλειτουργικών σκέψεων, πίστεων και πεποιθήσεων.

5) Την παρέμβαση στην οικογένεια με σκοπό τη συνεργασία και την αποφυγή της εμπλοκής.

6) Την ψυχοθεραπευτική παρέμβαση με σκοπό την ενίσχυση της αυτονομίας, τη διευκόλυνση της διαμόρφωσης ταυτότητας, τη στήριξη της διαδικασίας αυτοεκτίμησης και την αντιμετώπιση του αισθήματος αναξιότητας.

7) Την προληπτική παρέμβαση και εκπαίδευση για την αποφυγή υποτροπής.

 Επομένως, απαραίτητη κρίνεται η παρουσία και συνεργασία ενός διαιτολόγου και ενός ψυχολόγου ενώ βαρύνουσα κρίνεται και η συμβολή της οικογένειας σε αυτή τη θεραπευτική διαδικασία.

 

 

You may also like

Leave a Comment